Morgen is het Driekoningen. Geen goud, wierook of mirre bij Pulp deLuxe, wel drie redactieleden die onze Eindejaarsvragen beantwoorden. Marthe Verhoest, Boo Neven en Klaartje Leemans blikken terug op 2025.
Marthe Verhoest
1. Ik was zot van All Fours van Miranda July. Het is een boek over een semibekende, rijpe, zoekende en moreel onvolmaakte vrouw van middelbare leeftijd die op roadtrip door Amerika vertrekt. Het neemt lichaam, verlangen en identiteit serieus, zonder alles netjes te willen verklaren of afronden. We krijgen een vrouw die niet “beter” wil worden, maar luistert naar haar honger: seksueel, creatief en existentieel. Het boek is tegelijk brutaal en speels, en voelde voor mij als iets radicaal vernieuwends. Ik luisterde het in één ruk uit als audiobook en wilde eigenlijk dat het nooit stopte.
2. Ik ben opnieuw gebeten door het werk van Action Zoo Humain. Dit keer ging ik kijken naar Gaze van Laura Neyskens. Het was danstheater dat me diep ongemakkelijk maakte en dat bedoel ik als een compliment. Ik hou ervan wanneer een voorstelling een eigen universum schept waarin iets herkenbaars wordt uitvergroot, vervormd en geïsoleerd. Gaze deed precies dat: het keek terug, kroop onder mijn huid en liet me niet los.
Daarnaast was ik weg van Ted Lasso, de tv-serie was een totaal ander, maar even intens soort ontroering. Die serie raakte me omdat ze radicale zachtheid durft te tonen in een wereld die vaak cynisch is. Ted Lasso gelooft oprecht in menselijkheid, kwetsbaarheid en verbinding, zonder naïef te worden. Het is een serie die empathie als kracht inzet en toont dat vriendelijkheid niet soft, maar moedig is. Na elke aflevering voelde ik me lichter, alsof er even ruimte was gemaakt om beter, milder en aandachtiger te zijn.
3. In januari ging ik voor het eerst naar BD Angoulême. Ik zag er een tentoonstelling over vrouwelijke stripauteurs en maakte kennis met het werk van María Medem, liefde op het eerste gezicht. Ze is een ongelooflijk krachtige kunstenaar. Haar poëtische, dromerige verhalen worden gedragen door delicate, kleurrijke beelden die elke nieuwe bladzijde via ritmische composities omtoveren tot een autonoom kunstwerk. Ik las meteen Land of Mirrors en Zenith en was verkocht.
4. Audioboeken! Ik ontdekte dat de Vlaamse bibliotheken gratis audioboeken aanbieden via CloudLibrary, en sindsdien ben ik volledig geobsedeerd. Het heeft me meer beziggehouden dan ik had gedacht. Tijdens het tekenen heb ik sindsdien audioboeken op staan. Mijn favorieten dit jaar waren: I’m Glad My Mom Died van Jennette McCurdy (misbruik, eerlijk, pijnlijk), Disappoint me van Nicola Dinan (verlangend, ontwrichtend, queer), The Sleepwalkers van Thomas Scarlett (dromerig, akelig, spannend), Hunchback van Ichikawa Saou (rauw, kwetsbaar, radicaal eerlijk), The Guest van Emma Cline (moreel ambigu, existentieel, onrustig).
5. Een nieuw hondje een thuis geven!
Boo Neven
1. Katya van Antoine Schiffers. Het is een Franstalige strip vanuit Wallonië, perfect om mijn Frans bij te schaven. Over de strip zelf, het is supermooi getekend. Simpel, maar interessant kleur gebruik. Het gaat over een moeder die haar dochter probeert probeert te vinden tijdens de Tsjetsjeense oorlog.
2. Telt een game ook? Het is althans heel filmisch. Voor mij was het God of War Ragnarok. Alweer iets oorlog gerelateerd. Heel interessant hoe ze de Noorse mythes interpreteren en er zo hun eigen ding mee doen, maar het beste blijft die vader zoon relatie. In het algemeen een machtige saga.
3. BD COMIC Strip Festival in Brussel. Helaas ook mijn enige stripevenement van dit jaar.
4. Magic the gathering. Mijn vrienden hebben mij erin geluisd! Bijna elke week komen ik en mijn vrienden samen om te spelen. Niet alleen het spelen is verslavend, maar ze sorteren, decks bouwen, kaarten wisselen en jammer genoeg ook kopen, hopende dat je iets goed krijgt uit je pakje. Daarnaast hou ik ervan om de ontelbare illustraties te zien en te verzamelen. Het is ook altijd erg interessant hoe ze de werking van de kaart gepaard gaat met de illustratie. (spinnen hebben altijd “reach” en slangen hebben altijd “deathtouch”).
5. Een rijbewijs, maar dat zeg ik al 4 jaar. Dat 2026 evenveel of meer illustratief is dan 2025. En als laatste een strip(je) uitgeven? We zullen zien.
Klaartje Leemans
1. Impénétrable van de Brusselse Alix Garin. Het verhaal, dat op bepaalde vlakken ook aan mijn eigen leefwereld raakt, in combinatie met de zachtheid en vlotheid van haar tekeningen raakten me erg.
2. Ook hiervoor blijf ik in België: mijn soundtrack van het jaar was Tamino's album Every Dawn's a Mountain. De eerste keer ook dat ik een heel album op repeat zette.
3. Voor het eerst mijn eigen werk ingezonden voor Open Calls! Het leverde nog niets op, maar dat was ook niet de verwachting. Het is vooral een stap in de goede richting voor mezelf.
4. Werk vinden in de sector waarin je geïnteresseerd bent, blijkt toch een hardere noot dan verwacht om te kraken! En het houdt je brein erg bezig. Motivatiebrieven schrijven was geen obsessie uit passie, maar eerder uit noodzaak.
5. Redactielid van Pulp deLuxe zijn! Het is mijn eerste jaar en ik kijk er naar uit.
